Eenzaamheid komt voor in de zogeheten ‘kernset patiëntproblemen’ dat een overzicht is van patiëntproblemen die volgens de beroepsgroep V&V binnen het verpleegkundig en verzorgend domein vallen. Een belangrijke reden hiervoor is dat de wijkverpleegkundige en verzorgende als een van de weinige hulpverleners ‘achter de voordeur’ met eenzame ouderen in contact komen en persoonlijke en langdurige zorg leveren. De wijkverpleegkundige of verzorgende zijn daarom bij uitstek degenen die eenzaamheid kunnen signaleren en ter sprake brengen. De werkgroep is van mening dat het signaleren en het bespreekbaar maken van eenzaamheid, en het desgewenst doorverwijzen naar psychosociale hulpverlening, tot het taakgebied van de wijkverpleegkundige en verzorgende behoort als het om ‘eigen’ cliënten van het eigen wijkverpleegkundig team gaat.

Omdat naar de mening van de werkgroep, het vaststellen en bespreken van eenzaamheid en het verwijzen naar de passende psychosociale hulpverlening onderdeel uitmaakt van de standaard zorg, dient deze adequaat gefaciliteerd te worden. In de eerste plaats door wijkverpleegkundigen en verzorgenden de mogelijkheid te bieden om in ten minste een of twee gesprekken met de cliënt te verkennen of en welke ondersteuning het beste past bij diens voorkeuren en doelen. Daarnaast dienen wijkverpleegkundigen en verzorgenden te beschikken over de passende communicatieve vaardigheden en daarom regelmatig scholing/training te ontvangen om deze vaardigheden op het juiste niveau te houden.