Mantelzorg wordt steeds belangrijker omdat mensen ouder worden en dankzij mantelzorg vaak langer thuis blijven wonen . Wanneer zorg langer duurt en intensiever wordt, kan mantelzorg zwaar worden. Mantelzorgers vragen niet snel om hulp, en overbelasting dreigt . Volgens van den Brink (2012) zijn verpleegkundigen van algemene ziekenhuizen zich onvoldoende bewust van de behoeften van mantelzorgers. Ook beschikken zij over onvoldoende kennis en vaardigheden om mantelzorgers adequaat te ondersteunen, waardoor dit weinig gebeurt . Verpleegkundigen zouden meer rekening moeten houden met de wensen van de mantelzorger om te participeren in de zorg (Simmes et al., 2015) en met de verschillende rollen van de mantelzorger: als zorgverlener, hulpvrager, betrokkene en ervaringsdeskundige, naast hun rollen vanuit werk, gezin en de maatschappij.
Mantelzorg kan zwaar zijn, maar kan ook positieve gevolgen hebben voor het welbevinden van de mantelzorger zoals persoonlijke groei, voldoening, zelfwaardering en zingeving. De relatie tussen de mantelzorger en de naaste kan hechter worden en het sociale netwerk kan zich soms uitbreiden (Cuipers & Kruijswijk 2012). Positieve ervaringen van mantelzorg hangen ook samen met een hoge mate van zelfvertrouwen (Kruithof, 2012). Door oog en oor te hebben voor de positieve aspecten van mantelzorg kunnen verzorgenden, verpleegkundigen en verpleegkundig specialisten beter aansluiten bij de wensen en behoeften van mantelzorgers.

Voor verzorgenden, verpleegkundigen en verpleegkundig specialisten is het belangrijk dat zij (preventief) kunnen handelen om overbelasting van mantelzorgers te signaleren, te voorkomen of te verminderen. Of dat zij eraan bij kunnen dragen deze niet verder te doen toenemen en om daarnaast de draagkracht en volhoudtijd van mantelzorgers te vergroten. Voor goede mantelzorgondersteuning is het belangrijk om (Movisie, 2017):