Urine-incontinentie

In samenspraak met de werkgroep is de volgende definitie opgesteld:

Urine-incontinentie (UI) wordt beschreven als klachten van onvrijwillig urineverlies :

• Stressincontinentie wordt beschreven als UI waarbij onwillekeurig urineverlies optreedt, op momenten van buikdrukverhoging zoals hoesten, niezen of lachen.
• Onder aandrangincontinentie wordt verstaan dat onwillekeurig urineverlies optreedt, samengaand met, of direct voorafgegaan door een plotse onhoudbare mictiedrang. Deze vorm wordt soms ook wel urge incontinentie genoemd.
• Onder gemengde incontinentie wordt zowel stressincontinentie als aandrangincontinentie verstaan.
• Er is sprake van functionele incontinentie wanneer mensen niet zelfstandig of niet snel genoeg/niet tijdig genoeg naar het toilet kunnen gaan door lichamelijke of cognitieve beperkingen. De oorzaak van de UI is dan dus niet urogenitaal van aard.

Deze definitie sluit aan op verschillende bestaande richtlijnen over UI .

Fecale incontinentie/Anale incontinentie

In deze richtlijn wordt de volgende definitie gehanteerd voor fecale incontinentie: Fecale incontinentie (FI) als symptoom is: ‘klachten over het onvrijwillig verlies van feces of flatus’.

• Incontinent zijn voor feces als symptoom wordt gedefinieerd als: ‘klachten over onvrijwillig verlies van feces’, met de onderverdeling (a) vast, (b) vloeibaar, (c) passief: zoals onvrijwillig verlies zonder aandranggevoel of moeite met schoonmaken na defecatie, (d) onvrijwillig verlies van ontlasting tijdens vaginale gemeenschap.
• Flatusincontinentie wordt gedefinieerd als: ‘klachten over onvrijwillig verlies van flatus’.

Deze definitie sluit aan op richtlijn van het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie (KNGF) over anale incontinentie en de definitie die gebruikt wordt door de International Continence Society (ICS) . Echter, is in deze richtlijn voor de term ‘fecale incontinentie’ gekozen in plaats van ‘anale incontinentie’ omdat het meer algemeen bekend is.

Bekkenfysiotherapie